مقدمه سید علیرضا هاشمیقرن سیزدهم هجری (نوزدهم میلادی)، همزمان با دوره حکمرانی قاجار را می توان دورة شیوع بیماری های واگیردار در ایران دانست. در این دوره، علاوه بر اینکه امکانات بهداشتی بسیار ابتدایی بود؛ کشور فاقد هرگونه مراکز درمانی مانند بیمارستان بود و دارالشفاهای موجود جوابگوی نیازهای درمانی مردم نبودند. ناآگاهی مردم در پیشگیری از بیماری ها از عوامل مرگ و میرها بود و بی توجهی کارگزاران دولتی هنگام شیوع بیماری نیز بر دامنة این همه گیری می افزود.پیشینه بیماری وبا نشان می دهد که این بیماری در طول تاریخ 7 بار همه گیری جهان گستر داشته است. تا قبل از قرن 19 محدود به شبه قاره هند بود و در سال 1817 تجارت خارجی عامل انتشار این بیماری به سرزمین های دیگر شد و تلفات عظیمی به بار آورد. در قرن 19 چندین بار به اروپا همه گیر شد و عنوان مخوف ترین بیماری قرن را به خود اختصاص داد. این بیماری نخستین بار در سال 1821 وارد ایران شد اما، دامنه و ابعاد وبای 1904 و نتایج زیانبار آن در قیاس با همه گیری های دیگر بسیار گسترده بود (بورل، 1392: 1).نسخه اصلی این مقاله در فصلنامه فرهنگ مردم ایران شماره 67 زمستان 1400 صص 119 تا 136 انتشار یافته است. نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مرداد ۱۴۰۱ساعت 19:4 توسط سید علیرضا هاشمی|

سید علیرضا هاشمیجامعه xadشناسی ایران که توسط غلامحسین صدیق در سال 1319 پایهxad گذاری شد، همزمان با تأسیس رادیو در ایران است و دورة رونق آن که با تأسیس رشتة علوم اجتماعی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران آغاز شد، مقارن با شروع به کار تلویزیون در سال 1337 است. همزمانی پیدایی و گسترش این نهاد علمی و رسانه همگانی، اقتضای همکاری و مشارکت این دو را طلب میxad کرد؛ در حالیکه، مواردی چون فقدان فایده xadمندی علوم انسانی، از جمله جامعهxad شناسی، برای نهادهای سیاستxadگذار و وابستگی رسانهxad به منابع قدرت و حکومت، این انتظار همکاری را آن طور که شایسته و بایستهxad بود، موثر نکرد....+شناسه مدخل «جامعه شناسی ایران و رسانه ملی» که برای دانشنامه جامعه شناسی نوشته شده است. نوشته شده در جمعه بیست و نهم مهر ۱۴۰۱ساعت 18:38 توسط سید علیرضا هاشمی|

سید علیرضا هاشمیچکیدهمعمولاً نویسندگان برای حفظ میراث ادبی و فرهنگی جامعه و بیان اندیشه و تفکر خود، از قالبxad های مختلف ادبی، مانند «داستان» استفاده میxad کنند. این داستانxadها هر یک دستور زبان خاص خود را دارد که همان «روایت» است، یعنی شیوه xadهایی که نویسنده به کار میxad گیرد تا محتوای داستانش را به نگارش درآورد.این ﻧﻮﻳﺴﻨﺪگان ﺑﺎ اﻳﺠﺎد ﻧﻮع رواﻳﺖ و بهﻛﺎرﮔﻴﺮي ﺗﻜﻨﻴﻚxadﻫﺎي رواﻳﻲ ﺧﺎص، دﻳﺪﮔﺎهxad های ﺗﺎزهxadای از رﺧﺪادﻫﺎ را در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻲxadﮔﺸﺎیند. آنها ﺑﺎ هر داستانxad نوشته، ﻫﻤﺔ ﻋﻨﺎﺻﺮ داﺳﺘﺎن از ﺟﻤﻠﻪ ﻛﺎرﻛﺮدﻫﺎ، ﺷﺨﺼﻴﺖﻫﺎ، ﭘﻴﺮﻧﮓ، زﻣﺎن و ... را ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎع ﺧﻮد ﻗﺮار میxad دﻫند. در حقیقت هر داﺳﺘﺎنﭘﺮداز ﺑﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻋﻨﺼﺮ رواﻳﻲ ﺧﺎص در ﭘﻴﺸﺒﺮد رواﻳﺖ و در ایجاد ﺳﺒﻚ رواﻳﻲ داﺳﺘﺎن ﺧﻮﻳﺶ ﺳﻮد ﻣﻲﺟﻮید و ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ همة ﻋﻨﺎﺻﺮ رواﻳﻲ را در ﻛﻨﺎر هم و ﺑﺮ روي زنجیرهxadای از ﺣﻮادث ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ داﺳﺘﺎن در ﻣﻲآورد.به موازات این شگردهای روایی، برخی نویسندگان نیز میxad کوشند تا با استفاده از تمهیداتی، فضای داستان خود را با استفاده از عناصر فرهنگی برای مخاطب، آشنا و پرجاذبه نمایند. استفاده از ادبیات عامه، سنتxadها و گزارهxadهای ادبیات شفاهی از جمله این تمهیدات است که روایت را برای مخاطب دلنشین می xadسازد. از آنجا که در ادبیات معاصر ایران، ادبیات مهاجرت بخشی از ادبیات داستانی را تشکیل می xadدهد؛ این ادبیات از ژانر روایت برای بیان مسائل و دغدغه های مهاجران در سرزمین میزبان استفاده میxad کند. اقبال به این نوع ادبیات در چند ساله اخیر و علاقة برخی از نویسندگان زن در نگارش تجربه زیستهای خود، آفرینش این نوع از ادبیات را خاصxad و لزوم پرداخت به آن را دوچندان کرده است؛ چرا که ﺟﺬاﺑﯿﺖ و دنیای داﺳﺘﺎنxadﻫﺎي ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن زن، ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪxadﺗﺮ از دﻧﯿﺎي ﻣﺮدان اﺳﺖ و ادﺑﯿﺎﺗﯽ ﮐﻪ از